İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın başında şiddetli vazgeçilmez iz mevcuttu. Kavganın başına bir şarapnel parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Nasır’dı. Savaş ortamında ağır izler asıt olmuş sığınmacıların şifa gören Danca kurumunda birkaç ay bakım devam ediyordu. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Çeşitli günler avucuma birçok kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve kalemleri sahiplerinin ihtiyacı bekleniyordu sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimizi Bırakın kurtulun!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula hazırlık sınıfına girmişti. Okulda ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Psikolog pedagogu çabalar başarısız kaldı. Okul yönetimi, durumu görüşmek amacıyla oğlunun ailesini okula çağırmayı duyurdu.

Bütün aile tamamı birlikte gelişti. Hepsi birden birlikte evde yaşıyorlarmış. Büyük aile birlikte toplantı toplantı salonuna girer girmez, O çocuk düştü, “İşte öğretmen” bağırdı bir adım atarak dedesinin elini öpmeye aniden başladı.

Dışarısı soğukken ben çift kat. Dede çorapsız geldi. Ceketin altına giydiği beyaz kıyafetini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Annem ve nine başörtülüydü. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımız zaman, o çocuk fazla kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. O çocuk ruhu derinliklerdeki gizem anlamaya gayret ediyorduk.

Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi. Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleri bilincinde olarak yatak gece işemeye!” söyledi. O çocuk mahçup odadan terk etmek istedi. Sorunu çok uzatmadık.

Konsensusla ailenin da destekleriyle Rahman’ın bir psikoloğa yönlendirilmesine karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde oğlu ile rehberlik ile işbirliği görevi bana verildi.

İlerleyen günlerde o çocuk koro koşarken kapıya. Yaralanmadı lakin canı acı duydu, uzun uzun ağladı. Rahman’ı teselli etmek destek olmak elinden tutarak kütüphaneye götürdüm. Önüne beyaz kağıt bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan aldım, birkaç kitap okuma görünümü görünmeksizin uzak dan onu sessiz sade> gözlemledim. Rahman, renkli boya kalemleriyle bir karalarken bana dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kâğıdı alırken önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla yorgun, orada kalmak istiyor, ne yazık ki gitmek. Dostları onu küçük görüyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra farklı başka bir kurumda göreve başladım. Rahman’ı unuttum.

Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Bana gözüne kestirdi, “Hoca!” diyerek elini sarmaya çalıştı. Rahman’ı sorduğumda, yüzü bulutlandı; benden saklamadı. Rahman daha sonra gelişen birçok Suç olaylara karışarak polis kayıtlarına geçmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup problemli gençlerin eğitildiği bir tane koruma yurduna gömülmüş. Bütün gayretlerimize karşılık o çocuğu elinden alınmamış olduk.